trimodus
trimodus, a, um (tres u. modus), dreiartig, genus dicendi, Isid. orig. 2, 17, 1: außerdem Isid. de diff. 2, 154.
absque ~a [v. l. †trinoda ] necessitate totius ‥ populi, id est arcis munitione, pontis emendatione, exerciti [l. exercitus ] congestione
lectorem admonemus ~a ratione computum temporis esse discretum: aut enim natura, aut consuetudine, aut certe auctoritate decurrit
panes ~o jubentur cocturae genere praeparari [cf. ], in clibano videlicet, in sartagine, et in craticulaLev. ii 4–7
~o errore estuans, si ‥ an ‥ aut ‥(
trĭmŏdus, a, um (tres, modus), qui est de trois sortes, triple : Isid. Orig. 2, 17, 1 ; Diff. 2, 154.
Trimodam (venalitatem) compererat dictis B. Gregorii, scilicet a manu, ab obsequio, a favore.