trinomius
trinōmius, a, um (tres u. nomen), dreinamig, Isid. orig. 7, 6, 33; 7, 9, 6.
Petrus ‥ ~ius fuit, indicioque trium vocabulorum multiplex virtus ei celitus data claruit. Simon etenim oboediens, Petrus vero agnoscens, Cephas autem caput interpretatur
similiter et una persona plerumque seu res quevis binomia vel ~ia ex causis variis variis sic nominibus censita, cum tamen non nisi una persona sit
custos vero reliquiarum vel thesaurarius sive revestiarius, quod idem est ~ius
Italia ‥ a Grecis occupata ‥ Magna Grecia est appellata; post ‥ Saturnia est vocata; deinde ‥ Latium est appellatum et sic ~ius est locus ille