trio

trĭo, ōnis, v. Triones.

trio, ōnis. m. = terio (v. tero), I) der Dreschochse, Varro LL. 7, 74. Gell. 2, 21, 8. – II) übtr., triones, die beiden Bären am Himmel, weil ihre Sterne die Gestalt eines Wagens u. daran gespannter Ochsen zu haben scheinen, Verg. u.a.: septem triones s. septem-trio.

trio [CL triones], (threshing) ox. b (pl., also w. septem, astr.) stars of the constellation Ursa Major or Ursa Minor; c (etym.). hic ~o, -nis i. bos Osb. Glouc. Deriv. 577; hic ~o, a neete WW.  b bos, terio, plaustrum ducunt septem teriones Neckam DS I 355; teriones quo polum ambiunt J. Howd. Ph. 872; polus teriones stupescit abire Id. Cant. 142; ut stellam cingant septem splendore triones, / sol novus in plaustro vult rutilare novo Garl. Epith. I 205.  c terere, et hic trio ‥ i. bos, et dicitur ~o quasi terio, eo quod terram terat Osb. Glouc. Deriv. 577; septentrionalis dicitur a septentrione, hoc est, a minore Ursa, que dicitur a septem et trion, quod est bos, quia septem stelle que sunt in Ursa tarde moventur cum sint propinque pole. vel dicuntur ille septem stelle septentriones, quasi septem teriones, eo quod terunt partes circa polum Sacrob. Sph. 87.

1 trĭō, ōnis, v. triones.