trucidatio
trucidatio, a slaughter, massacre, butchery
trŭcīdātĭo, ōnis, f. [trucido], a slaughtering, massacring, butchery.
- I Lit.: inde non jam pugna, sed trucidatio velut pecorum fleri, Liv. 28, 16, 6: civium, Cic. Phil. 4, 5, 11.—In plur. absol.: tantas trucidationes facis, Cato ap. Gell. 13, 24, 12.—
- II Transf., a cutting to pieces, cutting up, cutting off, Cels. praef. med.: arborum, a lopping, trimming, Plin. 17, 27, 45, § 257.
trucīdātio, ōnis, f. (trucido), I) das Totschlagen, Hinschlachten, das Niedermetzeln, civium, Cic. Phil. 4, 11: hominis, Lact. epit. 63, 3: hominum, Cic. Tull. 42: tantam trucidationem facis, du richtest ein Hinschl. ohnegleichen an, Cato fr. b. Gell. 13, 25 (24), 12: inde non iam pugna, sed trucidatio velut pecorum fieri, ein Schlachten war's, nicht eine Schlacht zu nennen (Schiller), Liv. 28, 16, 6: quidquid ergo vastationis trucidationis depraedationis in ista recentissima Romana clade commissum est, Augustin. de civ. dei 1, 7. – II) übtr.: a) das Zermalmen = Zerschneiden, Cels. praef. p. 7, 27 D. – b) das Ausholzen der Bäume, omnium annorum trucidatio inutilissima, Plin. 17, 257.
diris rumoribus de ~one suorum auditis
quemadmodum legimus beatum Stephanum in ipsa lapidantium ~one, orando persecutori ‥ veniam provenisse
trŭcīdātĭō, (14) ōnis, f. (trucido), carnage, massacre : Cic. Phil. 4, 11 ; Liv. 28, 16, 6 || taille des arbres : Plin. 17, 257.
trucīdātiō ōnis, f
- trucido, a slaughter, massacre, butchery: velut pecorum, L.: civium.