tutulatus
tŭtŭlātus, a, um, adj. [tutulus],
- having or wearing a tutulus, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 44 Müll.; and in Fest. s. v. tutulum, pp. 354 and 355 ib. (Ann. v. 124 Vahl.), Pompon. ap. Non. 19, 16.
tutulātus, a, um, mit einem tutulus versehen, Enn. ann. 121. Pompon. com. 96.
tŭtŭlātus, a, um, qui porte le tutulus : Enn. Ann. 121 ; Pompon. Com. 96 ; Varro L. 7, 44.