tyrannice

tyrannĭcē, adv., v. tyrannicus fin.

tyrannicē, Adv. (tyrannicus), tyrannisch, nach Despotenart, ea, quae regie seu potius tyrannice statuit in aratores, Cic. Verr. 3, 115: urbem tyr. diripere, Vulc. Gallic. Avid. Cass. 7, 7: inimicitias adversus dei civitatem tyr. exercere, Augustin. de civ. dei 10, 21 in.

tyrannice [CL], in the manner of a tyrant, oppressively, despotically, tyrannically. tirannicus ‥ unde tirannice adverbium Osb. Glouc. Deriv. 586; c1211 quique in Christi sortem electos tam ~e desevire presumunt Gir. Ep. 6 p. 234; s1345 de morte ‥ quorundam nobilium nobis adherencium captorum in Britannia, et ‥ morti contra formam ‥ treugarum ~e traditorum (Lit. Regis) Ad. Mur. Chr. 166; bonus homo fuit in fama, et predictam verberacionem penitus ignoravit ‥ et tum ~e hec passus est, et sui filii plura mala passi sunt Gascoigne Loci 134; 1493 Elena Dalok ‥ scandilazavit quandam honestam mulierem viventem et quia non potuit vindicare in ea vivente modo theranice vellet vindicare in ipsam mortuam W. Hale, Precedents and Proceedings in Criminal Causes (London, 1847) p. 37.

tўrannĭcē (tyrannicus), en tyran, tyranniquement : Cic. Verr. 2, 3, 115 ; Aug. Civ. 10, 21.

tyrannice . adv.
虐王然。兇。

Suggest a Translation
See an image

tyrannicē adv.

• tyrannicus, arbitrarily, tyrannically. ea quae tyrannice statuit.