tyrannicus

tyrannĭcus, a, um, adj., = τυραννικός,

• tyrannous, tyrannical: tetrum facinus, crudele, nefarium, tyrannicum, Auct. Her. 2, 30, 49: leges, Cic. Leg. 1, 15, 42: ira, Sen. Ben. 1, 11, 2: crudelitas, Just. 16, 4, 11: dominatio, id. 16, 4, 16: vitia, id. 21, 5, 9: regia et paene tyrannica facere, Eutr. 6, 25.—Adv.: tyrannĭcē, tyrannically: ea quae regie seu potius tyrannice statnit, Cic. Verr. 2, 3, 48, § 115.

tyrannicus, a, um (τυραννικός), tyrannisch, despotisch, leges, facinus, Cic.: tormenta, Sen. rhet.: ira, Sen.: dominatio, crudelitas, Iustin.: potestas, Lampr.: cum alia regia et prope tyrannica faceret, Eutr. 6, 25.

tyrannicus [CL < τυραννικός], of or characteristic of a tyrant or his government, tyrannical, despotic (also transf.). inmundae leaenae Damnoniae ~us catulus Constantinus Gildas EB 28; ~ae [gl.: tyrannus rex qui sine lege vivit, diabolice, cynelicere] potestatis imperium Aldh. VirgP 11; a716 (11c) si quis ‥ ~a potestate inflatus ‥ minuere temptavit auctoritatem archiepiscopi ‥ CS 91; me ab eorum [hostis ministrorum] tirannica dominatione liberatam Eccl. & Synag. 65; s1066 ut regnum Angliae ‥ de manu Haraldi, qui illud tirannica fraude invaserat, abstraheret Chr. Battle f. 22; arguuntur a Seneca, Catilina, et L. Sylla, quia pax eorum fuit bello deterior subjectumque sibi populum plus exactionibus ~is quam hostes preliis afflixerunt P. Blois Ep. 121. 355C; miserum ‥ clerum tirannicis exactionibus jugiter affligendo Gir. Ep. 7 p. 258; hic [Constantinus] a laico subito factus est presbiter, et ~us papatus invasor Flor. Hist. I 386; rex Willelmus ~ior factus est Ib. II 11; est uxor regenda mansuete, non cum ~a austeritate vel rigore Holcot Wisd. 161.

tўrannĭcus, a, um (tyrannus), de tyran, tyrannique : Cic. Leg. 1, 42 ; Her. 2, 49 ; Sen. Ben. 1, 11, 2 ; Just. 16, 4, 11.

tyrannicus , a, um. adj. (tyrannus.)
王者。虐王。傲者。

Suggest a Translation
See an image

tyrannicus adj.

• , τυραννικός, arbitrary, despotic, tyrannical: interdicta: leges.