ubero
ūbĕro, āre, v. a. and n. [2. uber]. *
- Neutr., to be fruitful or productive, to bear fruit: neque enim olea continuo biennio uberat, Col. 5, 9, 11.—
- II Act., to make fruitful, to fertilize: hoc velut coitu steriles arbores uberantur, Pall. Oct. 8, 3; id. Febr. 17, 4.
ūbero (āvī), ātum, āre (2. uber), I) intr. fruchtbar sein, Colum. 5, 9, 11. – II) tr. fruchtbar machen, befruchten, hoc velut coitu steriles arbores uberantur, Pallad. 11, 8, 3: surculi gemmis pluribus uberati, reich an usw., Pallad. 3, 17, 4.
ūbĕrō, (16) ātum, āre (uber 1), ¶ 1 tr., rendre fécond : Pall. 11, 8, 3 ; gemmis uberatus Pall. 3, 17, 4, riche en bourgeons ¶ 2 intr., être fécond, produire : Col. Rust. 5, 9, 11.
- 1. vruchtbaar zijn;
- 2. vruchtbaar maken.