undivagus
undĭvăgus, a, um, adj. [unda-vagus],
- wandering in waves (late Lat.): latices, Coripp. Johan. 6, 342: salum, id. ib. 7, 344: Tethys, Anthol. Lat. 2, p. 303 Burm.
undivagus, a, um (unda u. vagus), mit seinen Wellen umherschweifend, hin und her wogend, Ven. Fort. vit. Mart. 3, 485. Anthol. Lat. 584, 3 (462, 3). Coripp. Ioann. 6, 342 u. 7, 344. Orest. trag. 362.
ambulat ergo freto solido, ceu tramite terrae, / donec ad undivagam pervenerat ipse carinam
Thetidis undivage glaucas jam suscipit undas
undĭvăgus, a, um (unda, vagor), dont les flots sont errants : Anth. 584, 3.