upupa
upŭpa, ae, f. [ἔποψ].
- Lit., a hoopoe, Plin. 10, 29, 44, § 86; 10, 25, 36, § 73; Varr. L. L. 5, § 75 Müll.; cf. epops.—
- II Transf., a kind of hoe or mattock, Plaut. Capt. 5, 4, 7 (1004).
upupa, ae, f. (ἔποψ), der Wiedehopf, Varro LL. 5, 75. Plin. 10, 73. Plin. Sec. 1, 22. p. 36, 5 Rose. Vulg. Lev. 11, 19 u. deut. 14, 18. – im Doppelsinne haec upupa, dieser Steinepicker (v. der Steinaxt), Plaut. capt. 1004.
hupupa, strix, bubo tenebras, lucinia lucem / appetit
nos ‥ hupupe quodammodo, que nidificat in stercoribus suis, similes extitimus
pro putura et lumine xiiij gir' regis et hupe domine regine et unius lan' albi
~a ‥ stercora humana comedat ‥ avis ‥ est spurcissima et immunda, cristis a capite exeuntibus galeata, semper in sepulcris commorans vel in fimo
ad modum galli silvestris vel huppupe dormientis capite sub axellis inflexo
literatores ‥ Britannici, ~am ‥ sua lingualapuuingam vocant. verum istorum crassus error ‥ confutatur
~a,lepwinkel
lapwhyng, or wype, bryd , upapa
hec upipa, A.a wype
hec ipipa, A.a wype
a plouer , ~a
ŭpŭpa, (16) æ, f. (ἔποψ), ¶ 1 huppe [oiseau] : Plin. 10, 86 ¶ 2 pioche ou pic : Pl. Capt. 1004.
- 1. (pre- en postklass.) hop;
- 2. (Plaut.) pikhouweel.