urbanatim
urbānātim, adv. [urbanus],
- after the manner of city people, politely, urbanely: at ego rusticatim tangam, urbanatim nescio, Pomp. ap. Non. 409, 2, and 166, 31.
urbānātim, Adv. (urbanus), städtisch (Ggstz. rusticatim), Pompon. com. 7.
urbānātim, adv. (urbanus), en citadin, délicatement : Pompon. Com. 7.