urbane
urbane, courteously, politely, urbanely
urbānē, adv., v. urbanus fin.
urbānē, Adv. (urbanus), städtisch, meton.: a) sein, nett, im Benehmen, urbane, urbanius agere, Cic.: urbanissime et prudentissime, Treb. Poll. – b) von der Rede, witzig, sein, urbane dictum, Quint.: ridere Stoicos, Cic.: vexare, Cic.
qui Romam simul pervenientes ~e suscepti sunt honore singulis congruo
si scis, urbane corrige doctus
~e se conferunt, sub tapetis dormiunt
quis valet urbane laudes sermone polito / fari sanctorum sub caeli culmine claras?
se gloriosiorem reputans quisquis ~ius de Christina falsidico nosset ore garrire
beatus Benedictus in capitulo de hospitibus frugalem humanitatem non modo religiose sed etiam comiter et ~e videtur exprimere
sicut satis ~e scribit quidam magister meus
†eligantur [l. eleganter ], pulchre, ~e
urbene,mid ðam getingelinc
comiter ‥ ~e, lepide
urbānē (14) (urbanus), adv., ¶ 1 civilement, poliment, avec urbanité : Cic. Cæl. 33 ¶ 2 [en parl. du style] délicatement, finement, spirituellement : Cic. Fin. 1, 39 || -nius Cic. Cæl. 36 ; Quint. 2, 11, 2 ; -issime Gell. 15, 5, 3.
urbānē adv.with comp.
- urbanus, courteously, politely, urbanely: agere: urbanius agere.—Of speech, wittily, acutely, elegantly, happily: Stoicos inridens.