vellicatio
vellĭcātĭo, ōnis, f. [vellico],
- a plucking, twitching; trop., a twitting, taunting (post-Aug.): cum non tantum lacerationes, sed etiam vellicationes effugerit, Sen. Vit. Beat. 5, 3; id. Ira, 3, 43, 5.
vellicātio, ōnis, f. (vellico), das Rupfen, bildl., das Necken, die Stichelei, Augustin. gen. ad litt. 12, 17: Plur. b. Sen. de ira 3, 43, 5 u. de vit. beat. 5, 3.
vellico, -as, i. vellere ‥ inde vellicatus, ~o
~o ‥ et ipsa genarum [cf. ]Is. l 6
omnes libertates ‥ quas regia potestas conferre potest ‥ in agris et vineis, in censibus et venditionibus, in villicationibus sc. et in latrociniis et in raptu mulierum ‥
~onem verbis face, Mercuriumque sequere, tibi qui dux erit et comes. satis audivi tuas ineptias
vellĭcātĭō, (15) ōnis, f. , coup dʼépingle [fig.], piqûre, taquinerie : Sen. Ira 3, 43, 5.