vertiginor Save Georges Gaffiot 2016 vertīginor (vertīcinor) = σκοτοῦμαι, στροφοῦμαι, ich habe Schwindel, Dosith. 61, 9 u. Gloss. II, 434, 6 u. II, 439, 11. vertīgĭnor, ārī, intr., avoir le vertige : Dosith. Gramm. 432, 20.