vesculentus
[CL vesculus+-entus; cf. LL esculentus], (in gl.).~us, -a, -um, i. deliciis plenus vel aptus ad vescendumOsb. Glouc.Deriv.620.
, Deliciis et escis plenus, vel vescis ; Vesculentia, deliciarum vel vescorum
copia. Ugutio. Catholicon parvum : Vesculentia, Abondance de viandes.Gloss. Lat. Gall. Sangerm. : Vesculentia,
Habundance de delices en viandes. Vescus, manjables ou delicieux à
mangier. Jo. de Janua : Vescus, comestibilis, vel ad
vescendum habilis, vel vescibilis. Vel vescus, deliciosus : unde vesculus, etc.
Vide Festum, etc.