vetitum
vetitum, that which is forbidden, something prohibited, a forbidden thing
vetitum , ī, n.: that which is forbidden; a prohibition, 10.9. (vetō)
vĕtĭtum, i, n., v. veto fin.
vetitum, ī, n. (veto), I) das Verbotene, nitimur in vetitum semper cupimusque negata, Ov. am. 3, 4, 17: sed iam de vetito quisque parabat opes, Ov. fast. 5, 282: per novem noctes venerem tactusque viriles in vetitis numerant, Ov. met. 10, 434 sq.: agebat quaedam vetita legibus, er erlaubte sich mancherlei Gesetzwidrigkeiten, Amm. 28, 6, 3: Ggstz. licita (das Erlaubte) et vetita confundere, Macr. sat. 3, 3, 12. – II) das Verbot, quae contra vetitum discordia? Verg. Aen. 10, 9: obsonia contra vetitum retinere, Suet. Caes. 43, 2. – bei Cic. nur der Gleichheit wegen in der Verbindung iussa ac vetita populorum, Cic. de legg. 2, 9, u. iussa vetita, ibid. 3, 10.
vetitum ī, n
- P. n. of veto, that which is forbidden, something prohibited, a forbidden thing: Nitimur in vetitum semper, O.: venerem In vetitis numerant, O.—A prohibition, protest: iussa ac vetita populorum: Quae contra vetitum discordia, V.