vetulus
vetulus, elderly, somewhat old, advanced in life, no longer young
vĕtŭlus, a, um, adj. dim. [vetus], little old, old (class.)
- I Adj.: vetulus, decrepitus senex, Plaut. Merc. 2, 2, 43 (314): gladiator, Cic. Quint. 7, 29: filia, id. Att. 13, 29, 1: equi, id. Lael. 19, 67: arbor (opp. novella), id. Fin. 5, 14, 39: Falernum, Cat. 27, 1: cornix, Hor. C. 4, 13, 25; cf. cadi, Mart. 13, 112, 2 et saep.—
- II Substt.
- A vĕtŭlus, i, m., a little old man, Plaut. Ep. 2, 2, 4 (184).— Jocularly: mi vetule, my little old fellow, Cic. Fam. 7, 16, 1.—
- B vĕtŭla, ae, f., a little old woman, Plaut. Most. 1, 3, 118 (274); Juv. 6, 241; Mart. 8, 79, 1.
vetulus, a, um (Demin, v. vetus), ältlich, etwas alt, ziemlich alt, I) adi.: bos (Ggstz. novellus bos), Varro: cantherius, Varro fr.: canes (Ggstz. catuli), Varro: equus, Cic.: arbor, Cic.: filia, Cic.: Falernum (Falerner = Falernerwein), Catull. u.a. (s. Haupt Opusc. 2, 125). – II) subst.: A) vetulus, ī, m., der Alte, der Greis, Plaut. Epid. 187 G. – scherzh., mi vetule, Alterchen, lieber Alter, Cic. ep. 7, 16, 1. – B) vetula, ae, f., die Alte, das alte Weib, meist verächtlich als häßliches und unliebenswürdiges Wesen = die Vettel, Plaut. most. 275. Mart. 8, 79, 1. Iuven. 6, 241: Ggstz. adulescentula, Hieron. epist. 127. no. 6.
sic in castitate florens usque cicneam ~ae senectutis canitiem feliciter permansit
praeter unam tantum sororem ejus et matrem valde ~am
nunc ove ~a cum tauro indomito jugata
erat tunc ipsa [possessiuncula ] ~a, sterilis, et nimis egena
de una honesta muliere ~a bone conversacionis
decrepita, i. ~a,forweren , valde senex
~us, aliquantulum vetus
erat quidam veteranus qui asserebat avum suum per sanctum Augustinum baptizatum fuisse ‥ prefatus ~us ab avo suo patri audita et a patre sibi narrata representabat audientibus
si adhuc aliquos cognoscitur illa sordidissima turpitudinem de vecula [(sic MSS; cf. Caesarius: de annicula ] vel cervolo [exercere ]
anula vel ~a,eald wif
ecce ‥ ~a quaedam cum filia
quod quidem supplicium idiotarum et ~arum est commune solatium
coluber predicto modo preparatus et exhibitus ~as decorticat et rejuvenescere facit
tunc est mundus quasi ~a gravida etate decrepita, indumento nuda, morti propinqua
~a [ME: ] ‥ dixit que cum stramine omnes parietes accendit quod multum procedit ex modicoquene
effugias vetulas [ME: ]lede þi lijf in chastite
quod verbo aliquis fascinetur patet in ~is incantantibus ex odio vel invidia
ipse ~e ubicunque faciunt characteres et carmina et conjurationes, ac ipsi magici utuntur invocationibus demonum
sic est stulta consideracio et magica et ~arum et extra consideracionem sapientum
vĕtŭlus, (12) a, um (vetus), quelque peu vieux : vetula filia Cic. Att. 13, 29, 1, fille dʼun certain âge ; vetuli equi Cic. Læl. 67, chevaux déjà vieux ; vetula arbor Cic. Fin. 5, 39, arbre qui a pris de lʼâge || vetulus, ī, m. , Pl. Epid. 187 ; vetula, æ, f. , Pl. Most. 275 ; Mart. 8, 79, 1 ; Juv. 6, 241, un vieux (un vieillard), une vieille ; [amicalt ] mi vetule Cic. Fam. 7, 16, 1, mon cher vieux.
Dono... alodium meum proprium, videlicet mansionem de Corileto, cum Vetulo meo Bernuino. et ejusdem uxore sua Vetula mea.
vetulus
adj.
dim.
- vetus, elderly, somewhat old, advanced in life, no longer young: gladiator: filia. Cornix, H.: arbor (opp. novella).—As substm. and f: mi vetule, old fellow: turpis vetula, an old hag, Iu.