vicanus
vicanus, of a village
vīcānus (post-class. collat. form vī-cānĕus, Cod. Just. 11, 56), a, um, adj. [vicus], of or dwelling in a village.
- I Adj.: Tmolites ille vicanus, villager, Cic. Fl. 3, 8: haruspices, who go about from village to village, Enn. ap. Cic. Div. 1, 58, 132.—
- II Subst.: vīcāni, ōrum, m., villagers, peasants, rustics, Liv. 38, 30, 8; Cod. Just. 11, 56.
vīcānus, a, um (vicus), auf dem Dorfe wohnend, der Dorfbewohner, Timolites ille vicanus, Cic. Flacc. 8: vicani haruspices, auf den Dörfern herumziehende, Cic. de div. 1, 132. – Plur. subst., vīcāni, ōrum, m., die Dorfbewohner, Liv. 38, 30, 8. Cod. Iust. 11, 56, 1 Kr. Lex agr. (Corp. inscr. Lat. 12, 585) 12: vicani Forulani, die Bewohner (Gemeinde) von Foruli, Corp. inscr. Lat. 9, 4399: u. so vicani Canabenses, Corp. inscr. Lat. 13, 5967.
pervenit ad vicum ‥ intravitque in domum in qua ~i caenantes epulabantur
siquis sacerdotum ‥ deveniret ‥ ~i verbum vitae ab illo expetere curabant
occidit ~os illos omnes vicumque incendio consumsit
hac in die ~ei nostri omnes sicut et ceteri in circuitu nostrum ruricole beati Yvonis ‥ suffragia ‥ requirere solent
populum ‥ Christianum cum uxoribus et filiis inscribi praecepit et tamquam ~eos tributa persolvere
rex ‥ ~is suis mansuetus et mitis exteras debellabat gentes
vīcānus, (16) a, um (vicus), de bourg, de village : Enn. d. Cic. Div. 1, 132 || vīcānus, ī, m. , habitant dʼun bourg, dʼun village : Cic. Fl. 8 ; Liv. 38, 30, 8.
vīcānus
adj.
- vicus, of a village: Tmolites ille, villager: haruspices, who go from village to village, Enn. ap. C.—Plurm. as subst, peasants, L.