victualis
victŭālis, e, adj. [2. victus], of or belonging to nourishment or sustenance (postclass.).
- I Adj.: ministerium, Ap. Dogm. Plat. 1, p. 10, 17: sumptus, Cod. Just. 8, 51, 20.—
- II Subst.: victŭālia, ĭum, n., provisions, victuals, Cassiod. Var. 3, 44; 4, 5; Vulg. 2 Macc. 3, 10.
vīctuālis, e (victus), zum Lebensunterhalte-, zum Leben gehörig, I) adi.: ministerium, Apul. de Plat. 1, 15: sumptus, Cod. Iust. 8, 51, 20. – II) subst., vīctuālia, ium, n., Lebensmittel, Vulg. 2. Mach. 3, 10. Cassiod. var. 3, 44, 3. Itin. Alex. 36 (83). Cledon. 12, 29 K. Acro Hor. sat. 2, 3, 229.
precipio quod ‥ monachi Westmonasterii ad subsidium ~e habeant terram que Cealchithe vocatur
nisi ~ia subsidia ligurriant
quicquid ‥ malitiosi girovagi ~is gratia questus agant
penuria ~is subsidii
panem nec aliud quodcumque ~e petet nec recipiet
pullorum, columbarum ‥ et aliorum volatilium ~ium, cuniculorum(
proficiscentibus ‥ peregrinis ‥ impendatur ~ium solatium
sed etiam ~ium gauderent copia
aves ‥ ~ia queritantes(
~is, vitam sustentans
naves ‥ carcate ~i tantum
debet conducere vittaliam domini regis ad proximam festam
vendentes panem, caseum, poletriam ‥ et alia minuta ~ia
~ia, scilicet panem, vinum et cerevisiam
quia canis suus comedit victual' autumpnal' ipsius Ade
arrestavere diversos ~es ‥ ad valenciam xiij solidorum
hoc ~e,lyfefode
pro vitualibus coquine
vīctŭālis, e (victus 2), relatif à la nourriture, alimentaire : Apul. Plat. 1, 15 ; Cod. Just. 8, 51, 20 || subst. n. -ālia, vivres, victuailles, aliments : Cassiod. Var. 3, 44.