vinolentia
vinolentia, winebibbing, intoxication from wine
vīnŏlentĭa, ae, f. [vinolentus],
- winebibbing, intoxication from wine, Cic. Phil. 2, 39, 101; id. Tusc. 4, 11, 26; id. Top. 20, 75; id. Inv. 2, 5, 17; Suet. Vit. 17.
vīnolentia (in den besten Hdschrn. auch vīnulentia), ae, f. (vinolentus), der Zustand des vinolentus, die Trunkenheit, als Neigung, Hang zum Weintrinken, die Trunksucht, Völlerei, Cic. Tusc. 4, 26; Phil. 2, 101. Suet. Vit. 17, 2. Tac. ann. 13, 20. Solin. 9, 20. Augustin. epist. 35, 2. Porphyr. Hor. carm. 1, 18, 9: Plur. vinolentiae, Vulg. 1. Petr. 4, 3.
in desideriis, ~iis, comesationibus, potationibus, et inlicitis idolorum cultibus vitam ducunt
inpulsio est, quae sine cogitatione per quandam affectionem animi facere aliquid hortatur, ut amor, iracundia, aegritudo, ~ia
~ia ‥ ebrietas
Mero ‥ nutritor ~e dicitur
si ‥ modum nature ‥ immoderata voracitate excedis, et ~ia te ingurgites ‥
Machometus ‥ cum ~iam tanquam spurciciam abhorreret ‥ corruit ipse in platea vinolentus ubi ‥ a porcis ‥ corrosus est
vīnŏlentĭa (13) (vīnŭl-), æ, f. (vinolentus), ivresse, ivrognerie : Cic. Phil. 2, 101 ; Tusc. 4, 26.
vīnolentia (vīnul-) ae, f
- vinolentus, winebibbing, intoxication from wine: effrenata.