vinolentus
vinolentus, full of wine, drunken with wine, tipsy, intoxicated
vīnŏlentus, a, um, adj. [vinum],
- full of or drunk with wine, drunk, intoxicated, Ter. Phorm. 1017: ne sobrius in violentiam vinolentorum incidat, Cic. Tusc. 5, 41, 118; id. Agr. 1, 1, 1; id. Phil. 2, 28, 68: furor, id. Fam. 12, 25, 4: homines, Nep. Alcib. 11, 4: medicamenta, strongly mixed with wine, Cic. Pis. 6, 13.
vīnolentus (in den besten Hdschrn. auch vinulentus), a, um (vinum), mit Wein versetzt, I) im allg.: vinulenta medicamina, Cis. Pis. 13 M. – II) insbes., von Pers.u. persönl. Zuständen = Weinrausch verratend, -habend, α) v. Pers., teils = betrunken, teils = zum Trunke geneigt (Ggstz. sobrius, siccus), Cic. u.a.: anus, Prud. – Plur., oft subst., vinolenti = Betrunkene u. Trunkenbolde (Ggstz. sicci, sobrii), Cic. – β) v. persönl. Zuständen: vinulentus furor, Cic. ep. 12, 25, 4.
ornatum, ‘non ~um, non percussorem, sed modestum’ [] I Tim. iii 3
fuerunt ‥ eodem die nimis ~i
violentos principes, ~os presules
~us ‥ vino plenus
a ~o et saturo leviter optinet quod quesierat
erat ‥ ~us et luxuriosus
cum ‥ ~i adolescentes mulieris pudice fores frangere molirentur ‥
vīnŏlentus (14) (vīnŭl-), a, um (vinum), ¶ 1 ivre : Cic. Tusc. 5, 118 ; Agr. 1, 1 ; vinolentus furor Cic. Fam. 12, 25, 4, folie de lʼivresse ¶ 2 où il entre du vin : Cic. Pis. 13.
- 1. beschonken, dronken; drankzuchtig;
- 2. met wijn vermengd [medicamina]; II. subst. ī m zuiplap.
vīnolentus (vīnul-)
adj.
- vinum, full of wine, drunken with wine, tipsy, intoxicated: violentia vinulentorum: consilia siccorum an vinolentorum: homines, N.: medicamina, alcoholic.