viocurus
vĭŏcūrus, i, m. [via-curo],
- an overseer or constructor of roads, Varr. L. L. 5, §§ 7 and 158 Müll.
viocūrus, ī, m. (v. via u. curo), der Wegeaufseher, Varro LL. 5, 7 u. 158. Corp. inscr. Lat. 6, 29697 u. 10, 5714.
vĭŏcūrus, ī, m, (via, curo), inspecteur des chemins, voyer : Varro L. 5, 7.
et statim cestifer, in Gloss. Isidori et Arabico-Lat. Ultima resecat Grævius utpote ad rem nihil pertinentia : est enim
Viocurus, viæ curator. Unde etiam emendandæ Gloss. Lat. Gr. ubi
Viaculuslegitur, ut et Gloss. Græc. Lat. quæ habent
iecorus: nam Græcis
Cestifer.