About
Menu

volitivus

volitivus [CL volitus p. ppl. of velle+-ivus], volutivus, (phil.) of, pertaining to, or capable of the exercise of will, volitional, volitive (v. et. voluntivus, voluntativus). b (w. inf.) willing (to). virtus ‥ ~a, que est voluntas Ps.-Gros. Summa 381; ipsa voluntas semetipsa cum semetipsam [sic] realiter applicat ad volendum; velle enim est finis potencie ~e Middleton Sent. I 18b; potencia volutiva seu appetitiva proporcionatur potencie cognitive seu apprehensive a qua movetur Bradw. CD 522C; caritas vel est simpliciter potencia ~a circa illud objectum, vel pars potencie ~e Duns Ord. II 96; Deus est ‥ unum optimum positivum, ordinativum, intellectivum, volutivum Wycl. Act. 90; si sit natura racionalis tunc est ~a Id. Dom. Div. 8; habet ‥ anima tres potencias, viz. intellectivam, ~am, et memorativam, que secundum omnem suum appetitum in celesti gaudio saciabuntur Spec. Incl. 4. 3 p. 136; illuminacio passiva viancium de ordine inferiori dependere debet complete a ~a viancium in ordine superiori Butler 407.  b aliter ‥ non esset dare quam productivus esset Deus hominum, cum non sit precise tam causativus hominum sicut est conservativus hominum, nec tam conservativus individuorum alicujus speciei quam ~us est conservare eadem Wycl. Log. II 84.

Saved

Recent