zeugma
zeugma, ătis, n., = ζεῦγμα,
- a grammatical figure, according to which two nouns or two infinitives are united to a verb which is applicable to only one of them, Ascon. ad Cic. Verr. 1, 18.
1. zeugma, atis, n. (ζεῦγμα), eine grammat. Figur, nach der ein Prädikat zu mehreren Subjekten konstruiert wird, das dem Sinne nach nur zu einem paßt, rein lat. ligatio od. annexio, Ps. Ascon. Cic. I. Verr. 54. p. 150 B. Diom. 444, 4. Beda de schem. 608, 14 Halm. Serv. Verg. Aen. 1, 144 (griech. bei Iul. Rufin. de schem. lex. § 3).
~a, i. e. conjunctio, dicitur figura quando multa pendentia aut uno verbo aut una sententia concluduntur ‥ ut ‥ ‘omnis amaritudo et ira et indignatio ‥ tollatur a vobis’ [] Eph. iv 31
dicimus quia [haec constructio ] ~a est, ut sit ‘meminerit testamenti sui’ ‥ et ‘meminerit servorum suorum’ [] II Macc. i 2
est ibi zeuma, ut hic ‘et Helena et Paris est albus’
de zeumate ‥ dicendum quod est unius ad diversas clausulas discreta et ordinata reddicio
esto ‥ ~a quoties in similibus clausulis commune aliquid in una positum in aliis non mutatum desyderatur
pulcrum in te fecit zeuma / cum univit Verbo pneuma / dupplicem substanciam
1 zeugma, ătis, n. (ζεῦγμα), zeugma [fig. de gramm.] : Ps. Ascon. Verr. 2, 2 ; 54, p. 150 ; Diom. 444, 4.