κότυλος
κότυλ-ος, ὁ,
- = κοτύλη, Hom. Epigr. 14.3, Alc. 139 (nisi potius Alc.Com.), Ar. Fr. 71, Pl.Com. 46.9, IG 2(2).1541.14, cf. Ath. 11.478b, 482b.
κότυλος, ου (ὁ) [ῠ] coupe, Hom. Ep. 14, 3 ; Com. (Ath. 478b).
Étym. cf. κοτύλη.
κότυλος, ὁ (vgl. κοτύλη), das Näpfchen, Schälchen, nach Ath. XI.482b κάλλιστα καὶ εὐποτώτατα ἐκπωμάτων, bei den Lazedämoniern ; vgl. 478b.