βουθύτης
βου-θύτης [ῠ], ου, ὁ, name given to Pythagoras, Procl. in Euc. p.426 F.
sacrificador de reses, matarife, SB 10258.2.2 (IV d.C.) (dud.), Sud.
• n. dado a Pitágoras, Procl.in Euc.426.8 (pero cf. ap. crít.).
βου·θύτης, ου (ὁ) [ῠ] qui immole des bœufs ou des génisses, Ath. 660a.
Étym. βοῦς, θύω.
βουθύτης, ὁ, Rinder opfernd, schlachtend, Ath. XIV.660a.