γαρύω

γαρύω, [γᾱ], dor. = γηρύω.

γᾱρῠω (γαρᾰετον, γαρᾰει coni.; -ᾰων; -ᾰέμεν, -ᾰεν codd.: impf. γάρᾰον; fut. med. pro act. γαρσομαι)

• 1give voice; speak, sing (of) abs., or c. acc. εἰ δʼ ἄεθλα γαρύεν ἔλδεαι, φίλον ἦτορ (γαρύειν Hartung) O. 1.3 μαθόντες δὲ ἄκραντα γαρύετον Διὸς πρὸς ὄρνιχα θεῖον (γαρυέτων coni. Bergk: ἀντιβοῶντες paraphr.: αἰνίττεται Βακχυλίδην καὶ Σιμωνίδην. Σ.) O. 2.88 μῆτίν τε γαρύων παλαιγόνων οὐ ψεύσομʼ O. 13.52 τοὶ μὲν ἀλλάλοισιν ἀμειβόμενοι γάρυον τοιαῦτʼ P. 4.94 τὸ δʼ ἐμὸν γαρύει ἀπὸ Σπάρτας ἐπήρατον κλέος (Wil.: γαρύετʼ codd.: γαρύεντʼ dett.: γαρύειν Hermann, qui post ἐμὸν distinxit) P. 5.72 ποτίφορον δὲ κόσμον ἔλαχες γλυκύ τι γαρυέμεν N. 3.32 βασιλῆα δὲ θεῶν πρέπει δάπεδον ἂν τόδε γαρυέμεν ἡμέρᾳ ὀπί N. 7.83 γαρύσομαι τοῦδʼ ἀνδρὸς ἐν τιμαῖσιν ἀγακλέα τὰν Ἀσωποδώρου πατρὸς αἶσαν I. 1.34 dub., ?c. acc. & inf., ἄγγελος ἔβαν πέμπτον ἐπὶ εἴκοσι τοῦτο γαρύων εὖχος ἀγώνων ἄπο τοὺς ἐνέποισιν ἱερούς, Ἀλκίμιδα, σέ γʼ ἐπαρκέσαι κλειτᾷ γενεᾷ (Turyn: τό γʼ ἐπάρκεσε codd.: v. ἐπαρκέω) N. 6.58