γουνόομαι
γουνόομαι, to clasp by the knees: implore
γουνόομαι (also -έομαι, Hsch.), contr. -οῦμαι,
- = γουνάζομαι, only pres. and impf., γουνοῦμαι Il. 21.74, Od. 6.149, Archil. 75, Anacr. 1.1, etc.; γουνούμην Od. 11.29; γουνοῦσθαι 10.521; γουνούμενος 4.433, etc.
suplicar cogiendo por las rodillas c. ac. de la pers. a quien se implora
υἱόν
ἄνδρα ἕκαστον
γουνοῦμαί σ', Ἀχιλεῦ
• c. or. de inf.
γουνοῦτο δ' ἀπήμονας εἶναι ἀρωγούς
• abs. ser suplicante
καί μοι σύμμαχος γουνουμένῳ ἵλαος γενεῦ
γουνόομαι-οῦμαι, c. γουνάζομαι ; seul. prés. ind. γουνοῦμαι, Il. 21, 74 ; Od. 6, 149 ; 22, 312 ; Anacr. 1, 1 ; 2, 6 ; etc. ; inf. -οῦσθαι, Od. 10, 521 ; part. -ούμενος, Il. 15, 660 ; Archil. 75 ; et impf. γουνούμην, Od. 11, 29 ; 3 pl. γουνοῦντο, A. Rh. 2, 1274.
γουνόομαι, = γουνάζομαι, welches vgl.; Hom. γουνοῦμαι Il. 21.74, Od. 6.149, 22.312, 344, γουνούμενος Il. 9.583, 15.660, Od. 4.433, γουνούμενοι Il. 22.240, γουνοῦσθαι Od. 10.521, γουνούμην Od. 11.29. – Archil. 36 ; Anacr. 65.1.
γουνόομαι (γόνυ)=γουνάζομαι, q. v.; foll. by fut. inf. from the sense of ‘vowing’ implied, Od. 10.521. (See cut, from ancient gem, representing Dolon and Ulysses.)
γουνόομαι
= γουνάζομαι, Hom.
Dep. only in pres. and imperf.