γράβιον
γράβιον, torch
γράβιον, τό,
- torch, Strattis 50, Amerias ap. Ath. 15.699e, prob. in S. Fr. 177 (pl.).
antorcha Stratt.53, Theodorid.SHell.739, Seleuc.46, Amer.p.10.
•Dud., quizá deriv. de *γράβος n. de árbol, cf. gr. mod. γράβος ‘especie de encina’ que algunos derivan de ilir. *grabu, cf. umbr. Grabovius epít. de Júpiter.
γράβιον, ου (τὸ) torche, Stratt. (Ath. 699e).
γράβιον, Ath. XV.699e τὸ πρίνινον ἢ δρύϊνον ξύλον, ὅπερ ἐθλασμένον καὶ κατεσχισμένον ἐξάπτεσθαι καὶ φαίνειν τοῖς ὁδοιποροῦσιν, eine Art Fackel, aus einem abgeschlitzten Spahn ; auch VLL.