Γραικός
Γραικός, ὁ,
- Greek, Ἕλληνες ὠνομάσθησαν τὸ πρότερον Γραικοὶ καλούμενοι Marm.Par. 11 (iv B. C.), cf. Arist. Mete. 352b2, Apollod. 1.7.3, Call. Fr. 104, Lyc. 532, etc.; Γραῖκες Alcm. 134, S. Fr. 518 is of doubtful meaning, cf. also Ῥαικός:—hence Γραικ-ίτης, ου, ὁ, Lyc. 605. (Local name for a tribe in West Greece, applied by the Italians to Greeks in general.)
I mit.
1 hijo de Pandora y Zeus, Hes.Fr.5.3.
2 hijo de Tésalo del que toman su n. los griegos, St.Byz., cf. EM 239.15G.
II ét., más frec. plu. οἱ Γραικοί griego(s) n. dado por extranjeros a los helenos, S.Fr.1087, Arist.Mete.352b2, Marm.Par.A.6, Call.Fr.11.6, 514, Alex.Aet.4.1, Apollod.1.7.3, Lyc.532, 891, 1195, Hsch., St.Byz.s.u.
• c. sent. despect. entre los romanos
γερόντιοι Γραικοί
viejecillos griegos
•DMic. ka-ra-wi-ko (?).
•Quizá de origen ilir., cf. sin suf. lat. Graius, mesapio Graias, Grahis.
Γραικός, ή, όν, grec, Lyc. 605 ; subst. οἱ Γραικοί, les Grecs, nom qqf. employé après Aristote au lieu de Ἕλληνες, Call. fr. 160 ; A. Étol. fr. 2 ; en mauv. part chez les Romains (cf. lat. Græculus), Plut. Cato ma. 9 ; Cic. 5 ; etc.