γωνιαῖος
γωνιαῖος, on or at the angle
γωνι-αῖος, α, ον,
- on or at the angle, λίθος LXX Jb. 38.6, cf. IG 1(2).372.19; στυλίς D.H. 3.22; μέρος τείχους J. BJ 5.3.5; also γωνιήϊος BCH 26.64 (Delph.).
- II angular, γ. ῥῆμα, i. e. hard to pronounce, Pl.Com. 67.
1 angular, esquinero
τρίγλυφος
λίθος
πύργος
στυλίς
τὸ γωνιαῖον αὐτοῦ (τοῦ τείχους) μέρος
• subst. ἡ γ. piedra angular, IG 13.474.19 (V a.C.), PRyl.l.c., PLond.2054.11 (III a.C.)
• τὸ γ. esquina
ἂτ τοῖ γουνιαίοι τοῖ επιστρέφοντος ποτ' πέτροτον πύργον
desde la esquina que tuerce hacia la cuarta torre
2 fig. esquinado, difícil de pronunciar
ῥῆμα
3 subst. ἡ γ. cierta piedra preciosa Plin.HN 37.164.
γωνιαῖος, α, ον d’angle, angulaire, DH. 3, 21 ; Spt. Job 38, 6 ; fig. Plat. com. 2-2, 639, 2 Mein.
Étym. γωνία.
γωνιαῖος, eckig, στυλίς Dion.Hal. 3.21 ; ῥῆμα Plut. com. Lac. fr. 2.