δωτήρ
δωτήρ, a giver
δωτήρ, ῆρος, ὁ,
- giver, δωτῆρες ἑάων givers of good, i.e. the gods, Od. 8.325, Hes. Th. 46, etc.: voc. δῶτερ ὑγείης Rev.Arch. 1911.439 (Thrace).
dador epít. de dioses, c. gen.
δωτῆρες ἐάων
dispensadores de bienes de los diosesἵππων δ.
de PosidónἈσκλαπιὸν ... δωτῆρ' ὑγιείας
δωτῆρες σοφίης τε καὶ ὑγείης
πάντων ἀγαθῶν δ.
de Zeus
• donador, donante
δωτήρ, ῆρος (ὁ) donateur, dispensateur, Od. 8, 325 ; Hés. Th. 46, etc.
Étym. δίδωμι.
δωτήρ, ῆρος, ὁ, der Geber ; Homer einmal, Od. 8.325 θεοί, δωτῆρες ἑάων ; vgl. δοτήρ und δώτωρ. – Hes. Th. 46, 111, 633, 664 θεοί, δωτῆρες ἑάων.
δωτήρ
-ῆρος
[δω-, δίδωμι.]
A bestower Od. 8.325.
δωτήρ , ῆρος: pl., givers, Od. 8.325†.
δωτήρ, ῆρος,
δίδωμι
- a giver, Od., Hes.:—so δώτης, ου, Hes.