κρῆθεν

κρῆθεν, vom Kopf, vom Haupt herab, von oben her ; κατὰ κρῆθεν δὲ καλύπτρην δαιδαλέην χείρεσσι κατέσχεθε Hes. Th. 574 ; τῆς καὶ ἀπὸ κρῆθεν βλεφάρων τʼ ἀπὸ κυανεάων Sc. 7.

κρῆθεν

[κρη-, κάρη + -θεν 1.]

Only in phrase κατὰ κρῆθεν (also written κατακρῆθεν).

• • 1

    Down from the head, from head to foot. Fig.: Τρῶας κατὰ κρῆθεν λάβε πένθος (κατά advbl.) Il. 16.548.

  • 2

    App. on the analogy of κατά with genit. (κατά II.1.b), down on the head, on to the head : δένδρεα κατὰ κρῆθεν χέε καρπόν Od. 11.588.

κρῆθεν : see κατάκρηθεν.