κύρτος
κύρτος, weels
κύρτ-ος, ὁ,
- = κύρτη I, Sapph. 120, Pl. Sph. 220c, POxy. 520.20 (ii A.D.); τῷ τοῦ κ. πλέγματι Pl. Ti. 79d; μήτε ἐγρηγορόσιν μήτε εὕδουσι κύρτοις ἀργὸν θήραν διαπονουμένοις weels that secure a lazy prey for men whether asleep or awake, Id. Lg. 823e (hence prov. εὕδοντι κ. αἱρεῖ Diogenian. 4.65), cf. Lib. Ep. 86.1; κύρτῳ θηρεύουσι τοὺς ἰχθῦς Arist. HA 603a7.
- 2 bird-cage, λυγοτευχής AP 9.562 (Crin.).
κύρτος, ου (ὁ) tout objet tressé et convexe, particul. :
1 nasse de pêcheur, Plat. Soph. 220c, Leg. 823e, etc. ||
2 cage, Anth. 9, 562.
Étym. κυρτός.
κύρτος, ὁ, eigtl. alles aus Binsen Geflochtene ; bes. Fischerreuse, ἀγγεῖον σχοινῶδες, ᾧ οἱ ἁλιεῖς χρῶνται, Hesych., wie Schol. Il. 2.218 u. Tim. lex. Plat.; Plat. vrbt κύρτους καὶ δίκτυα, Soph. 200c ; τῷ τοῦ κύρτου πλέγματι Tim. 79d, vgl. Legg. VII.823e ; Sp., ἰχθύων κύρτος Anacr. 56.27 ; καὶ τῶν κύρτων τὸ ἀδιέξοδον Luc. merc.cond. 3 ; Zenob. 4.8 sprichwörtlich εὕδοντι κύρτος αἱρεῖ, denn Nachts fingen sich darin die Fische. – Auch = Käfig, Vogelbauer, κύρτον λυγοτευχέα ἀφεὶς ψιττακός Crinag. 27 (IX.562). – Vgl. κύρτη und κυρτός.