λάζυμαι
λάζυμαι (seul. prés.) [ῠ]
1 prendre, saisir : τινα, Hh. Merc. 316, qqn ; avec un gén. λ. κύλικος, Ar. Lys. 209, se saisir d’une coupe ||
2 recevoir en soi-même, concevoir, Hpc. 595, 9 ||
➳ Inf. prés. poét. λαζύμεναι, Thcr. Idyl. 18, 46.
Étym. λάζομαι.
λάζυμαι, = λάζομαι, H.h. Merc. 316, ἐλάζυτο Ἑρμῆν ἐπὶ βουσίν, er faßte, ertappte den Hermes über den entwendeten Rindern ; oft Hippocr.; Eur. λάζυσθε Bacch. 503, λάζυσθαι Herc.Fur. 943 ; λάζυσθε τῆς κύλικος, haltet euch an den Becher, Ar. Lys. 209 ; sp.D.