λασιαύχην

λᾰσῐαύχην, ενος, ὁ, ἡ, (λάσιος)

• with rough, shaggy neck, of the centaur, h.Merc. 224, cf. λασιαύχενα χαίταν Ar. Ra. 822 (lyr.); of the bear, h.Hom. 7.46; of the horse, S. Ant. 350 (lyr.); λ. βύρσα Theoc. 25.272: also with a neut., λασιαύχενος ἄντρου v.l. Id. Ep. 5.5.

λᾰσιαύχην -ενος [λάσιος, αὐχήν] hairy- or shaggy-necked Hom. 4.224, 7.46 Aristoph. Ran. 822 etc.; ἵππος horse Soph. Ant. 350 | fig. Theocr. epigr. 5.5 (v.l.)

● masc. or fem.; neut. only Theocr. l.c.

λασιαύχην, ενος, mit zottigem, dichtbehaartem Nacken, der Stier, H.h. Merc. 224, der Bär, H.h. 6.46 ; ἵππος, Soph. Ant. 357 ; λοφιᾶς λασιαύχενα χαίτην Ar. Ran. 822 ; βύρσα θηρός Theocr. 25.272 ; auch ἄντρον, ep. 5.5, wild verwachsen.

λασιαύχην λάσιος

• with rough, shaggy neck, Hom., Ar., etc.