λιμηρός

λῑμηρός, ά, όν, (λιμός)

• hungry, causing hunger, ἔρως Theoc. 10.57; ἐργασίη AP 6.47 (Antip. Sid.), cf. 285 (Nicarch.), 7.546, Alciphr. 1.9, etc.

λῐμηρός, ά, όν, (λιμήν)

• furnished with a good harbour, special epith. of Epidaurus in Laconia, Th. 4.56, 7.26; εὐλίμενον δὲ οὖσαν, βραχέως . . λιμηρὰν εἰρῆσθαι, ὡς ἂν λιμενηράν Apollod. ap. Str. 8.6.1.

1. λῑμηρός -ά -όν [λιμός] hungry Callim. fr. 203.60 Phil.² Her. 297 ‖ fig. avid, yearning Theocr. 10.57 (in love) ‖ poor, miserable Alciphr. 1.9 (comfort) etc.; λ. ἐργασίη hungry work Antip.² (AP 6.47.2.)

2. λῐμηρός -ά -όν [λιμήν] having a harbor, of Epidaurus Thuc. 4.56.2, 6.105.2, al. Strab. 8.6.1 etc.

2. λῐμηρός -ά -όν [λιμήν] met goede haven.

λιμηρός ¹, [ῑ], hungrig, u. dah. dürftig, notleidend, kümmerlich, ἐργασία, Antip.Sid. 9, wie Ep.adesp. 116 (VI.47, 48), ὄργανον πενίης, ib. 667 (VII.546), ἔρως, Theocr. 10.57 ; πενίη, Man. 2.456 ; auch in späterer Prosa, Alciphr. 1.9 ; Philo.

λιμηρός ², mit einem Hafen versehen, für λιμενηρός, Strab. 8.6.1, s. Ἐπίδαυρος nom. propr.

λιμηρός λῑμηρός, ά, όν λιμός

• hungry, causing hunger, Theocr., Anth.

λιμηρός2 λῐμηρός, ά, όν λιμήν

• furnished with a good harbour, Thuc.