μωκός
μωκός, mocker
μωκός, ὁ,
- mocker, Arist. HA 491b17, EM 593.7: as Adj., φίλος μ. LXX Si. 36(33).6.
μωκός, οῦ (ὁ)
1 moqueur, Arstt. H.A. 1, 9 ; A. Car. c. 125 ||
2 flatteur, Spt. Sir. 33, 6.
Étym. cf. μωκάω.
μωκός, ὁ, der Spötter, neben εἴρων, Arist. H.A. 1.9 ; χλευαστής, VLL.