οἶτος

οἶτος, ὁ,

• fate, doom, usu. in a bad sense, κακὸς οἶ. Il. 8.34, Od. 1.350, al.; σὺ δέ κεν κακὸν οἶ. ὄληαι Il. 3.417; ἀλκυόνος πολυπενθέος οἶ. ἔχουσα 9.563; καλὰ τὸν οἶ. ἀπότμου παιδὸς ἔνισπες 24.388; κατὰ κόσμον Ἀχαιῶν οἶ. ἀείδεις Od. 8.489; Δαναῶν ἰδὲ Ἰλίου οἶ. ἀκούων ib. 578; but simply, lot, τὸν τῆς μελίσσης οἶ. ἔχειν Democr. 227.—Ep. word, used in lyr. by S. El. 167, E. IT 1091 (dub. l.). (Prob. from εἶμι ibo.)

οἶτος, ὁ (entweder von οἴ ; verwandt mit οἶκτος, od. von ΟΙΩ, οἴσω, das Gebrachte, wie fors von fero), Los, Geschick ; bei Hom. stets unglückliches G., Unglück ; Ἀλκυόνος πολυπενθέος οἶτον ἔχουσα, Il. 9.563 ; τὸν οἶτον ἀπότμου παιδὸς ἔνισπες, 24.388 ; Od. 1.350 ; oft mit κακός verbunden, οἵ κεν δὴ κακὸν οἶτον ἀναπλήσαντες ὄλωνται Il. 8.34, σὺ δέ κεν κακὸν οἶτον ὄληαι 3.417, einen schlimmen Tod sterben, πολέες κακὸν οἶτον ἐπέσπον Od. 3.134 ; τὸν ἀνήνυτον οἶτον ἔχουσα κακῶν Soph. El. 163 ; ἔλεγον οἶτον ἀείδεις, Eur. I.T. 1091 ; einzeln bei sp.D., wie Callim. lav.Pall. 94.

οἶτος

-ου, ὁ.

One’s fate, fate that comes upon one: κακὸν οἶτον ἀναπλήσαντες Il. 8.34= 354 = 465. Cf. Il. 3.417, Il. 9.563, Il. 24.388 : Od. 1.350, Od. 3.134, Od. 8.489, 578, Od. 13.384.

οἶτος : fate, mostly in bad sense, and usually with κακός. Without κακός, Il. 9.563, Il. 24.388, Od. 8.489, 578.

οἶτος, ὁ,

• fate, doom, Hom., Soph., Eur.