περιπατητικός
περιπατητικός, walking about while teaching
περιπᾰτ-ητικός, ή, όν,
- of walking, δύναμις Alex.Aphr. de An. 110.31.
- II given to walking about, esp. while teaching or disputing: of Aristotle and his followers (cf. περίπατος II 3), Supp.Epigr. 1.368.5 (Samos, iii/ii B.C.), Demetr.Lac. Herc. 1055.19, Phld. Acad.Ind. p.112 M., Cic. Acad.Post. 1.4.17, Ceb. 13 (-πατικοί is f.l.), Plu. Col. 2.1115a, Luc. Herm. 14, CIG 4814c Add. (Egypt); τὰ π. their doctrines, Posidon. 36 J., Cic. Att. 13.19.4; ἡ π. φιλοσοφία S.E. M. 11.179.
περιπατητικός, ή, όν [ᾰ] qui concerne la philosophie péripatéticienne ; ὁ π. philosophe péripatéticien, Cic. Acad. quæst. 1, 4 ; Plut. M. 1115a ; Luc. Herm. 14 ; τὰ περιπατητικά, la doctrine péripatéticienne, Cic. Att. 13, 19, 4.
Étym. περιπατέω.
περιπατητικός, ή, όν, zum Herumwandeln oder Spazieren gehörig, geneigt, Sp.; bes. von den Schülern des Aristoteles, peripatetische Philosophen, DL. u. A.
περιπατητικός
from περιπᾰτέω
περιπᾰτητικός, ή, όν
- walking about while teaching: hence Aristotle and his followers were called περιπατητικοί, Peripatetics, Cir., Luc.