περονάω

περον-άω,

• pierce, transfix, δουρὶ μέσον περόνησε Il. 7.145, 13.397; π. μέσον τὸν βραχίονα D.H. 6.11; ἔδειξε . . τὰς χεῖρας ὡς ἦσαν πεπερονημέναι Cels. ap. Origenes Cels. 2.55.
• • • 2 Med., buckle on oneʼs mantle, oneʼs robe, χλαῖναν περονήσατο, ἑανὸν περονᾶτο, Il. 10.133, 14.180; λῶπος περονᾶσθαι Theoc. 14.66, cf. A.R. 1.722.

περονάω, durchstechen, durchbohren, δουρὶ μέσον περόνησε, Il. 7.145, 13.397. – Im med. ein Kleid mit der Spange durchstechen, um es sich am Leibe über den Schultern zu befestigen, ἀμφὶ δʼ ἄρα χλαῖναν περονήσατο, Il. 10.133, vgl. 14.180 ; einzeln bei sp.D., wie Theocr. 14.66.

περονάω

[περόνη.]

• • 1

    To pierce, transfix Il. 7.145, Il. 13.397.

  • 2

    In mid., to fasten (a garment) about one with a περόνη (or ἐνετή) : ἐνετῇσι κατὰ στῆθος περονᾶτο [ἑανόν] Il. 14.180. Cf. Il. 10.133.

περονάω (περόνη), aor. περόνησε, mid. ipf. περονᾱτο, aor. περονήσατο: pierce, transfix; mid., fasten with a buckle about one, Il. 10.133, Il. 14.180. (Il.)

περονάω fut. ήσω Epic aor1 περόνησα

• to pierce, pin, Il.:—Mid., χλαῖναν περονήσασθαι to buckle on oneʼs mantle, Il. from περόνη