πευκεδανός
πευκεδανός, destructive (?)
πευκεδᾰνός, ή, όν,
- = πευκήεις II, πτολέμοιο μέγα στόμα πευκεδανοῖο Il. 10.8; βέλεμνα, ἀσπίς, Orph. L. 500, 609; θάλασσα Opp. H. 2.33.
πευκεδανός, ή, όν [ᾰ] amer comme la résine, Opp. H. 2, 33 ; fig. amer, pénible, funeste, Il. 10, 8.
Étym. πεύκη.
πευκεδανός, πτόλεμος, Il. 10.8, entweder der bittere, herbe Krieg, od. mit Buttmann Lexil. I.17 der spitze, eindringende, verwundende, verderbliche Krieg, vgl. πεύκη. Opp. Hal. 2.33 sagt aber πευκεδανὸς θάλασσα.
πευκεδανός
[πευκ-, sharp, prob. conn. with pug-, pungo. Cf. ἐχεπευκής, περιπευκής, πικρός.]
Sharp, piercing.
Epithet of war Il. 10.8.
πευκεδανός : destructive, Il. 10.8†.
πευκεδανός
πευκεδᾰνός, ή, όν
- epith. of war, = πευκήεις II, Il.