πευστικός
πευστικός, interrogative
πευσ-τικός, ή, όν,
- interrogative, ἐπίρρημα A.D. Adv. 193.26, al.; [ὄνομα] D.T. 637.7; τὸ π. Ph. 1.97. Adv. -κῶς A.D. Adv. 209.26; ἔχειν Sch. A.R. 4.1405.
πευστικός, ή, όν, interrogatif, D. Thr. 637, 7 ; Dysc. Adv. p. 607, etc.
Étym. *πευστός, vb. de πυνθάνομαι.
πευστικός, fragend, forschend,
• adv. πευστικῶς , fragweise, Schol. Il. 2.565 u. sonst ; π. ἔχειν, fragen wollen, Schol. Ap.Rh. 4.1405.
• adv. πευστικῶς , fragweise, Schol. Il. 2.565 u. sonst ; π. ἔχειν, fragen wollen, Schol. Ap.Rh. 4.1405.