προούσιος
προούσιος, prior to Being
προούσιος, ον,
- prior to Being, π. καὶ ἀρχὴ τῆς οὐσίας Iamb. Myst. 8.2, cf. 10.5; τὸ π. Anon. in Prm. in Rh.Mus. 47.613.
προ·ούσιος, ος, ον, préexistant à la matière, Syn. Hymn. 3, 221.
Étym. π. οὐσία.
προούσιος, vor der Materie, Synes.