πός
πός (A), Dor.
- = πούς, Choerob. in Theod. 1.192, 243 H., EM 635.22.
πός (B),
- Arc., Cypr. = πρός (q.v.).
*πός, th. πο-, thème du pron. relat. d’où procèdent les adj. ποῖος, πόσος, πότερος, πόστος, πηλίκος, etc. ; les adv. ποῦ, ποῖ, πῆ, πόθεν, πόσε, πότε, πῶς ; d’où les composés ὁποῖος, ὁπόσος, ὁπότερος, etc. ; ὅπου, ὅποι, ὅπῃ, etc. ; avec les formes ion. correspond. κοῖος, κόσος, κότερος, etc. ; κοῦ, κοῖ, κῆ, etc. ; ὁκοῖος, ὁκόσος, etc. (v. ces mots).
Étym. indo-europ. *kwo-, qui ? ; cf. τίς, sscr. kás, lat. quod.
πός
- who, Pron., traced in the interrog. forms, ποῦ,ποῖ, πῆ, πῶς, πω, πόθι, πόθεν, πότε, πότερος, πόστος,ποῖος, πόσος, to each of which there is a correspondingenclitic form, που, ποι, πη, πως, etc.;—in these forms π in Ionic Gr. is represented by κ, as κοῦ, κοῖ, etc.