συναπόκειμαι
συναπό-κειμαι, f.l. in S. OC 1752; cf. ξυνός.
συν·απόκειμαι, anc. att. ξυν·απόκειμαι, être déposé ou mis en réserve avec, Soph. O.C. 1752 dout.
συναπόκειμαι, (κεῖμαι), mit od. zugleich seitab, verborgen, verwahrt liegen, Lesart der mss. Soph. O.C. 1749, wo Hermann χάρις, ἣ χθονία ξυναποικεῖται ändert, die mit unter die Erde hinabsteigt, bei den Toten bleibt.