τρυγηφάγος
τρυγηφάγος, devouring crops
τρῠγη-φάγος [ᾰ], ον,
- devouring crops, Plu. QConv. 2.730b; also ἀ-τρυγηφάγος, Hsch.; ὀ-τρυγηφάγος, Archil. 97.
τρυγη·φάγος, ος, ον [ῠᾰ] qui mange les récoltes, Plut. M. 730b.
Étym. τρύγη, φαγεῖν.
τρυγηφάγος, Feld-, Baumfrucht essend, bes. Getreide fressend, Plut. Symp. 8.8.3.