τύρσις
τύρσις, a tower
τύρσις, ἡ, gen. ιος Hp. Art. 43, X. An. 7.8.12; ιδος IG 12(7).115.4 (Amorgos, ii/i B. C.); acc. τύρσιν Pi. O. 2.70, Hp. l.c., X. An. 7.8.13: nom. and acc. pl. τύρσεις, gen. εων, dat. εσι, ib. 4.4.2, HG 4.7.6, Cyr. 7.5.10; acc. pl. τύρσιας Lyc. 834, Maiist. 2:—also τύρρις, Hsch. (whence Lat. turris is borrowed):—
- tower, Pi. l.c., Hp. l.c. (cf. Gal. 18(1).518); esp. tower on a wall, bastion, X. ll.cc.; opp. προμαχών, J. BJ 5.4.3 sq.; also, walled city or fortified house, Nic. Al. 2; = villa rustica, πύργος, IG l.c.
τύρσις, ιος (ἡ)
1 tour, ouvrage de fortification, Pd. O. 2, 127 ; Xén. An. 4, 4, 2, etc. ||
2 ville fortifiée, Nic. Al. 2 ||
➳ Gén. ion. et att. τύρσιος, Hpc. Art. 808 ; Xén. An. 7, 8, 12, etc. ; acc. τύρσιν, Pd. l. c. ; acc. pl. ion. τύρσιας, Lyc. 834 ; en prose att. rad. τυρσε- : dat. τύρσει, Xén. An. 7, 2, 21 ; nom. pl. τύρσεις, Xén. An. 4, 4, 2 ; gén. τυρσέων, Xén. Hell. 4, 7, 6 ; dat. τύρσεσι, Xén. Cyr. 7, 5, 10 ; DS. 11, 38 ; Nic. Al. 2.
Étym. mot étrusque ; cf. lat. turris.
τύρσις, ἡ, = τύρρις.
τύρσις
- 1tower ἔτειλαν Διὸς ὁδὸν παρὰ Κρόνου τύρσιν· ἔνθα μακάρων νᾶσον ὠκεανίδες αὖραι περιπνέοισιν O. 2.70
τύρσις, εως,
- a tower, Lat. turris, Pind., Xen.