τυφεδανός

τῡφεδ-ᾰνός, ή, όν, (τῦφος)

• stupid, Ar. V. 1364 (στυφεδανός, in error, Suid.).

τυφεδανός, [ῡ], ὁ, ein faselnder, kindischer Mensch, der den Leuten Qualm und blauen Dunst vormacht, ein Windbeutel oder ein dummer, blödsinniger, stupider Mensch ; Ar. Vesp. 1364, Schol. ἐπεὶ τυφογέροντας εἰώθασι λέγειν τοὺς παραληροῦντας καὶ ἀξίους τετύφθαι. S. τυφογέρων u. vgl. στυφεδανός.

τυφεδανός τῡφεδᾰνός, οῦ, ὁ, τύφω

• one with cloudy wits, a stupid fellow, dullard, Ar.