φειδωλός

φειδωλ-ός, ή, όν, also ός, όν Ar. Nu. 421 (anap.), Lys. 1.7:—

• sparing, thrifty, and as Subst., niggard, miser, Ar. Pl. 237, Eup. 154, Democr. 228, Pl. R. 554a, al.; φ. γαστήρ Ar. Nu. l.c.; φ. γλῶσσα a niggard tongue, i.e. sparing of words, Hes. Op. 720: c. gen., φ. χρημάτων Pl. R. 548b; τόξων Anon. Trop. p.209 S. (cf. φειδωλία II); φ. περί τινα Eus.Mynd. 6; τὸ φ. αὐτοῦ τῆς ψυχῆς Pl. R. 560c; τὸ φ. ἐν δαπάναις Plu. Galb. 3; θνητά τε καὶ φ. οἰκονομοῦσα pursuing earthly and niggardly practices, Pl. Phdr. 256e; φ. μέτρῳ Alciphr. 3.57 (nisi leg. Φειδωνίῳ, cf. sq. [φείδων] ΙΙ). Adv., τεθραμμένος . . ἀπαιδεύτως τε καὶ φειδωλῶς Id. R. 559d.
• • II merciful, PMag.Leid.V. 9.3.

φειδωλός, bei den Att. auch zweier Endgn, wie Lys. 1.7, – schonend, sparsam, karg ; γλῶσσα, wortkarg, Hes. O. 722 ; Ar. Nub. 420, Plut. 237 ; Plat. Rep. VIII.554a u. öfter ; χρημάτων 548e ; τεθραμμένος ἀπαιδεύτως καὶ φειδωλῶς 559d.

φειδωλός, ή, όν

• sparing, thrifty, and as Subst. a niggard, miser, Ar., Plat.; φ. γλῶσσα a niggard tongue, Hes.:—c. gen., φ. χρημάτων Plat.; τὸ φειδωλόν φειδώ, Plat.:—adv. -λῶς, Plat.